منطق در ایران سدۀ ششم

منطق در ایران سدۀ ششم به تصحیح و با مقدمه‌های فارسی و انگلیسی غلامرضا دادخواه و اسدالله فلاحی و با پیشگفتاری از نیکلاس رشر،گامی است در راستای معرفی و نقد هفت رسالۀ منطقی از اندیشمندان ایرانی سدۀ ششم هجری تا از رهگذر آن بخشی از تاریخ منطق که تاکنون از آن اطلاع چندانی در دسترس نبوده است، روشن گردد. به خصوص جدال منطقی رشیدالدین وطواط شاعر با عمر بن غیلان بلخی بر سر برهان خلف از یک سو، و مناظرات ابن‌غیلان با شرف الدین مسعودی دربارۀ قیاس‌های مختلط از سوی دیگر. همچنین، تصحیح و تحلیل تنها رسالۀ باقی مانده از مجدالدین جیلی (استاد شهاب الدین سهروردی) و رساله‌ای از ابوالفتوح همدانی دربارۀ مطلقات و موجهات شکل چهارم قیاس نشان دهندۀ نقطۀ عطفی است در رویکرد منطق‌دانان ایرانی به اعتبار بخشیدن به این شکل مهجور قیاس. و در پایان، رساله‌ای کوتاه و ناتمام از فخرالدین رازی در این کتاب تصحیح شده که تاکنون مجهول المؤلّف خوانده می‌شد. این رساله احتمالاً از نخستین آثار منطقی رازی است و در آن نشانه‌هایی از نخستین نوآوری‌های منطقی او که بعدها در آثاری چون الملخّص به تفصیل به آنها پرداخته، دیده می‌شود.